Author Archives: TIEN Plus

Margriet van Beek: “Ongelofelijk trots, net je eerste kind!”

Ze heeft een hele serie boeken geschreven waarvan er nu twee zijn uitgegeven. Spannende boeken over een journaliste die samen met haar vriend als een detective de boeven opspoort. Daar willen we meer van weten.

Hoe kwam je erbij een boek te gaan schrijven?
“Ik schrijf al sinds de HBO-opleiding (Personeels Management) toen kreeg ik van mijn docenten het commentaar dat ik te ‘verhalend’ schreef, dat moest zakelijker. Mijn docent zei: ‘schrijf nou maar mooie verhalen voor mij en maak de tekst van je werkstukken strak’. Dat heb ik gedaan, ik ben verhalen gaan schrijven. Later heb ik mijzelf aangeboden bij een webshop voor witgoed om voor hen teksten te maken. Ik vond dat die site wel wat opgeleukt kon worden, toen ben ik columns daarvoor gaan schrijven. Over Sjoon de wasmachine, die dol op zweetsokken was en in de keuken allerlei avonturen beleefde.”

“Die boeken schrijf ik samen met Henric van Esse, hij zei tegen me: ‘Waarom schrijf je geen boek?’ Nou daar heb ik wel een tijdje over lopen denken. Een boek, dat is wel een lang verhaal. Het moest natuurlijk een detectiveverhaal zijn. Henric stopt mijn hoofd vol ideeën, ik denk er een tijdje over na. En als ik dan ga zitten doet het toetsenbord het werk. Het lijkt dan vanzelf te gaan. Het moeilijkste is om een uitgever te vinden. We hebben er wel een aantal aangeschreven, en al snel reageerde uitgeverij Elikser. Maar gelukkig was het wel serieus en zijn de eerste twee delen van de serie over Meggy en Rico nu uitgegeven. Als deze twee goed verkocht worden zullen ze nummer drie ook uitgeven. Meggy is een journaliste, ze stuit op een berichtje in de krant: ‘In trein scootmobiel achtergelaten’. Een intrigerend bericht, wat is er met de gebruiker gebeurd? Kon die ineens weer lopen? Wie laat er nou een scootmobiel achter? Daarom gaat Meggy op onderzoek uit en komt achter het bestaan van een internationale bende.”

Dat klinkt wel heel spannend?
“Ja, dat is het – hoop ik – ook! Ik ben nu al weer aan het vierde boek bezig dat zich afspeelt in de paardenwereld. Ik ben daarvoor naar een grote manege geweest om te kijken hoe het er daar uitziet. Het derde boek gaat over misbruik van kinderen, de uitgever wilde dat als eerste uitgeven. Ongetwijfeld vanwege de actualiteit van het onderwerp, maar nadat ze deel een en twee gelezen had was ze erg enthousiast geworden om met het eerste deel te beginnen. En ja, als je dan met het ‘echte’ boek in je handen staat voel je je zo ongelofelijk trots, het is net je eerste kind!”

Hoe kwam je bij de Reelander terecht?
“Ik maakte de Leerpark bewonersnieuwsbrief, toen kwam ik in contact met de redactie van de wijkkrant. Ik heb toen een aantal jaren in de redactie gezeten, voor de onderlinge contacten. Toen mijn man ziek werd ben ik gestopt. Jaren later kwam ik Margriet Aalbers tegen en zij vroeg of ik weer wilde meedoen. Dat was in 2016 meen ik, dus ik zit nu al weer 3 jaar bij de Reelander. Heel leuk om te doen. Nee, we hebben nooit gebrek aan onderwerpen. Het gaat over wat je tegenkomt in de wijk en wat mensen je influisteren. En de redactie beslist uiteraard.”

Wil je nog iets vertellen dat ik niet heb gevraagd?
“Zowel Henric als ik zijn geïnteresseerd in het bestrijden van laaggeletterdheid. Tijdens het promoten van de boeken vragen we daar ook aandacht voor. Het herkennen, erkennen en doorverwijzen naar de juiste hulpverlener voor mensen met een taalachterstand is heel belangrijk.”

“Mensen zijn bereid hun verhaal te vertellen”

Aan het woord is Gerard Zwinkels, journalist bij de Reelander. Schrijver van artikelen als ‘Bij Bosshardt’, FC Dordrecht Amateurs, interview met edelsmid Ferdi Wouters en dergelijke. “Ik zit nog niet zo heel lang bij de Reelander, zowat een jaar geloof ik. Wat ik het leukste vind is dat iedereen zijn eigen idee kan inbrengen. Je hebt grote vrijheid bij het kiezen van je onderwerp. Er wordt wel een lijst bijgehouden van onderwerpen, dingen die je ziet in de wijk of waar je vanaf weet. We hebben een groot en leuk team van zo’n 12 mannen en vrouwen. En er is een sfeer van enthousiasme, zelfs mensen die niet meer in de wijk wonen blijven meedoen.”

“Wat ik zou willen veranderen? Meer pagina’s in de krant en 6 kranten per jaar maken. Niet iedereen is op elke vergadering, ik zou wel wat meer aanwezigheid willen zien in de redactie. Maar ja, ik besef ook wel dat iedereen zijn werk heeft en zijn eigen dingen die soms voorgaan. Ik ben gestopt met werken en heb nu meer tijd, ik bedacht me dat ik wilde schrijven, dat wilde ik altijd al. Door een flyer van de Reelander waarin zij vroegen om journalisten ben ik bij de wijkkrant terecht gekomen. Het bevalt me nog steeds erg goed. Je kunt overal binnenstappen en de mensen zijn bereid hun verhaal aan je te vertellen. Dat is gewoon erg fijn om te doen.”

“De leukste artikelen vind ik De Vijf van Sylvia Korpel, korte stukjes waarin 5 wijkbewoners geportretteerd worden. En de geschiedenis van het Reeland, van Peter Jansen. Als redactie moet je die onderwerpen brengen die voldoen aan de behoefte van wijkbewoners. Aan informatie over hun wijk en de verhalen die zij willen horen van hun medebewoners. Hoe je dat weet? Door te luisteren naar je medebewoners. En naar hun reacties op je krant natuurlijk.”